هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم

آهوی تنهادل به ترانه های گرگ ندهاز واژگان کثیف ِ عاشقانهدامن به آغوش ِ پلنگ نده!آنان به کشتن ترانه می نوازندآن دندان به جگر خورده هابه کشتن ماه به ماه ِ آغوشتفرهاد ترین ِ نقاب هاو کاوه ترین ِ درفش ها رااختیار کرده اندو مرگ را در چنگ ِ آغوشهایشانبه رنگ نامردی و بردگی و اسارت تیز نگهداشته اندتا از گیسوانت هزار شب ِ سیاه ببافندکه در سینه ات،هزار هزار عقرب ِ تنهاییریشه کند تا با پای خویشبه مسلخ ِ حیا آن تنها حالت ِ واقعی ِ عشقدوان دوان بروی!به بکارت اشک در زلال ِ شوقبه صریح ترین لحن ِ صداقتبا تو سخن می گویمباور کن که در آغوش ماهیان ِ لیزجز غرقابه ای تلخپایان ِ کار ِ حتی کلاغهای ِ آخر قصه هم نیستبگذار از شعر بگذریمکه اینروزها بسیار شعرمرداب ِ تلخ ِ خوش سیمایی شده استکه به شکار ِ آهوانبا نیلوفرهای فریببه هوای دامن سروده شده!باور کنفرهاد، اگر فرهاد بودخواستگاری ات می آمد!از هرزه لودر بازی های فتوشاپیبیستون در نمی آید...به من اعتماد کنکه درین عاشقانه سوختنهوای دریدن ِ دامنت را ندارمبه من اعتماد کنمن تنهایی را نه اینکه می شناسمزندگی اش کرده ام!باور کن تنهایی در میان یک صدفبه از خزیدن بر سنگهای لجن گرفته ی مرداب!باور کن آهوی ِ آفتاب مهتاب ندیدهتو بیشتر از عروسکهای خیمه شب بازیعشق را...نه اینکه فقط می فهمی ها، نه!تو خود ِ خود ِ عشقیپاک و مقدس و دست نخورده...مبادا گذر به بازار ریا و خیانت بیاندازیتو خود ِ خود ِ معنای امیدی!مبادا امید بذر ِ هویت ِ گرگهای خبیث بشود!که بی تو و بی نجابت ِ تواین دنیا به لعنت خدا هم نمی ارزدحمید طاهری (فلانی) هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم...

بادی و گرفتی داد: "باران نگرفتن/جنگ!"
ابری و نباریدی؟ - نه! سنگی به شکستن گُنگ

آفتابِ به آفت خورده! چنگالِ خران خرچنگ!
دل تنگی؟ - چه دل تنگی! چه تنگِ تنگ تن در گُرگ

روزی روزگاری ... نه که شبگاری/به هر تن تَنگ
ماهی ز تو بینا تر - تبر بر ماه سر در تُنگ

حمید طاهری

هرچه گفتم جز حکایت دوست در همه عمر از آن پشیمانم...